W październiku 1968 komenda Sił Obronnych Izraela podjęło decyzję budowy systemu fortyfikacji ziemnych wzdłuż wschodniego brzegu Kanału Sueskiego. System fortyfikacji nazwano Linią Bar-Leva, od czasu nazwiska szefa Sztabu Głównego SOI generała Chaim Bar-Leva (1924-1994).
Linia Bar-Leva składała się z ziemnych szańców również betonowych punktów obserwacyjnych wzniesionych wzdłuż Kanału. W w największym stopniu prawdopodobnych miejscach przeprawy wybudowano dodatkowe umocnienia ziemne. Szańce ziemne wznosiły się na 20 metrów ponad poziomem wody, i ich przekrzywienie sięgało 45 stopni. Każdy paragraf obserwacyjny był obsadzony wskroś 15 żołnierzy. Ich zadaniem było posiłek ostrzeżenia pod jakiejkolwiek próbie egipskiej agresji. Na bezpiecznych pozycjach z tyłu umocnień znajdowały się jednostki pancerne także artyleria. W ciągu 24 godzin wolno było zmobilizować brygady rezerwy, na rzecz których przygotowano wewnątrz rejonie Kanału magazyny z uzbrojeniem dodatkowo amunicją. Mogły one rokować natychmiastowe uderzenie, włączając z desantem na drugą stronę Kanału Sueskiego. W rejonie fortyfikacji wybudowano liczne bunkry dodatkowo schrony przeciwlotnicze. Linię przecinały zapory przeciwpancerne również pola minowe o szerokości do 200 metrów.
Budowę Lini Bar-Leva ukończono do sierpnia 1970. Całość kosztowała 500 mln dolarów.