W obliczu eskalacji działań wojennych na Bliskim Wschodzie 17 października 1969 przedstawiciele Stanów Zjednoczonych dodatkowo Związku Radzieckiego rozpoczęli ustalenia poszukując sposobu zakończenia konfliktu izraelsko-egipskiego.
9 grudnia 1969 sekretarz stanu Stanów Zjednoczonych William Pierce Rogers przedstawił projekt zakończenia konfliktu. Plan Rogersa wzywał Egipt do pełnego "zaangażowania się do wnętrza pokój" w środku zamian zbytnio wycofanie wojsk izraelskich z Półwyspu Synaj.[7] Jednak egipski prezydent Gamal Abdel Naser diametralnie odrzucił Plan Rogersa również zwrócił się z prośbą do Związku Radzieckiego o dostawy nowoczesnego sprzętu wojskowego. Rosjanie w pierwszej chwili odmawiali kontynuowania dostaw uzbrojenia, owszem zmienili swoje odpowiedzialność po wizycie Nasera do wnętrza Moskwie (22 stycznia 1970). Wynikiem tej wizyty było zwiększenie radzieckiej pomocy wojskowej na rzecz Egiptu. Liczba radzieckich "doradców wojskowych" w środku Egipcie sukcesywnie wzrosła do 10,600-12,500. Zajmowali się oni m.in. obsługą wyrzutni rakiet przeciwlotniczych, przysłanych z ZSRR. W tej grupie znajdowało się podobnie 100-150 pilotów, którzy rozpoczęli patrolowanie egipskimi Migami-21 Kanału Sueskiego.
Równocześnie wewnątrz 1969 roku Wielka Brytania odmówiła sprzedaży Izraelowi nowych czołgów Chieftain, które dostarczano do Iranu, Kuwejtu, Omanu także Jordanii. Pojawienie się tych nowoczesnych czołgów zakłóciło równowagę sił pancernych na Bliskim Wschodzie. Decyzja to wymusiła na rządzie Izraela inicjacja prac konstrukcyjnych ponad rozwojem własnego przemysłu zbrojeniowego.